ETT Naas-Rae-buis Intubatie 6,0 mm PVC-endotracheale buis

Endotracheale Tube is een methode om een speciale endotracheale tube via de mond of neusholte in de luchtpijp of bronchus in te brengen. En de Endotracheale Tube met Cuff is een type daarvan, die verschillende maten heeft om aan verschillende medische behoeften te voldoen, waaronder 3,0 mm tot 10,0 mm.

Een nasale endotracheale tube met cuff is een type nasale tube die wordt gebruikt voor luchtwegbeheer en mechanische ventilatie. Het is vergelijkbaar met een nasale endotracheale tube zonder cuff, maar bevat ook een opblaasbare cuff aan het uiteinde van de tube.

 

Hier zijn enkele belangrijke punten over nasale endotracheale tubes met cuff:

 

• Ontwerp: Nasale endotracheale tubes met cuff zijn doorgaans gemaakt van flexibel plastic of siliconenmateriaal. Ze hebben een afgeschuinde punt voor eenvoudigere inbreng door de neusgat en voortzetting in de luchtpijp. De cuff bevindt zich nabij het uiteinde van de tube en wordt opgeblazen zodra de tube in de juiste positie is.

 

• Cuff-inflatie: De cuff van een nasale tube met cuff wordt opgeblazen om een luchtdichte afdichting in de luchtpijp te creëren. Deze afdichting voorkomt luchtlekkage en vermindert het risico op aspiratie. De cuff wordt meestal met lucht opgeblazen met een spuit, en de druk wordt gemonitord om ervoor te zorgen dat deze binnen het aanbevolen bereik blijft.

 

• Voordelen: Nasale endotracheale tubes met cuff bieden verschillende voordelen, waaronder verbeterde ventilatiecontrole, verminderd risico op aspiratie en de mogelijkheid om positieve drukventilatie te bieden. Ze worden vaak gebruikt bij volwassen patiënten, met name in kritieke zorgsituaties.

 

• Overwegingen: Bij gebruik van een nasale endotracheale tube met cuff is het belangrijk om de cuffdruk zorgvuldig te controleren om over- of onderinflatie te voorkomen. Overinflatie kan leiden tot schade aan de luchtpijp, terwijl onderinflatie kan resulteren in luchtlekkage en ontoereikende ventilatie. Regelmatige monitoring en aanpassing van de cuffdruk zijn noodzakelijk om een geschikte afdichting te handhaven.

 

De specifieke stappen voor het gebruik van een nasale endotracheale tube met cuff zijn vergelijkbaar met die van andere nasale intubatietechnieken, zoals eerder beschreven. Extra aandacht moet echter worden besteed aan de juiste cuff-inflatie en monitoring om een veilige luchtweg en effectieve ventilatie te handhaven. Zorgprofessionals die getraind zijn in luchtwegbeheer, moeten gevestigde protocollen en richtlijnen volgen bij het gebruik van nasale endotracheale tubes met cuff.

• Gladde afgeschuinde en zorgvuldig gevormde kapvormige punt om intubatie te vergemakkelijken en om hoge patiëntveiligheid en comfort te bieden.
• De cuff van de endotracheale tube (ETT) is ontworpen om een afdichting in de luchtweg te creëren, waardoor lucht door de ETT kan stromen, maar de doorgang van lucht of vloeistoffen rond de ETT wordt voorkomen.
• Hoge volume/lage druk cuff helpt om een efficiënte lage druk cuff-afdichting te garanderen, voor intubatie tijdens langdurige ventilatie.
• Intubatie diepte markeringen en vooraf gemonteerde 15 mm connector.

1. Geschikt voor zowel orale als nasale intubatie.
2. Tip-tot-Tip röntgenlijn maakt veilige positioneringscontrole mogelijk.
3. Murphy oog opgenomen als extra veiligheidsvoorziening.

Intubatie:

1. Tijdens intubatie staat een arts meestal aan het hoofd van het bed, kijkend naar de voeten van de patiënt en met de patiënt plat liggend. De positionering varieert afhankelijk van de situatie en of de procedure wordt uitgevoerd bij een volwassene of een kind. Bij kinderen wordt vaak een kaakduw gebruikt.
2. De endotracheale tube wordt met behulp van een verlichte laryngoscoop (een Glidescope videolaryngoscoop is bijzonder nuttig voor mensen met obesitas of als een patiënt geïmmobiliseerd is met een vermoedelijk letsel aan de cervicale wervelkolom) via de mond (of in sommige gevallen de neus) ingebracht nadat de tong uit de weg is gehaald.
3. De scoop wordt vervolgens voorzichtig tussen de stembanden en in de lagere luchtpijp geschoven. Wanneer wordt aangenomen dat de endotracheale tube zich op de juiste locatie bevindt, luistert de arts naar de longen en het bovenste deel van de buik van de patiënt om er zeker van te zijn dat de endotracheale tube niet per ongeluk in deslokdarm
4. is ingebracht.

Andere tekenen die erop wijzen dat de tube zich op de juiste positie bevindt, kunnen zijn: borstbeweging bij ventilatie en beslaan van de tube. Wanneer een arts er redelijk zeker van is dat de tube op zijn plaats zit, wordt een ballonmanchet opgeblazen om te voorkomen dat de tube uit positie raakt. (Bij zuigelingen is mogelijk geen ballon nodig). De tube wordt vervolgens aan het gezicht van de patiënt getapet.

• Verificatie van de juiste plaatsing:
• Zodra de tube op zijn plaats zit, is het belangrijk om te verifiëren dat deze zich werkelijk op de juiste locatie bevindt om de longen van de patiënt te ventileren. Onjuiste positionering komt vooral veel voor bij kinderen, met name kinderen die trauma hebben opgelopen.
• In het veld hebben paramedici een apparaat waarmee ze kunnen bepalen of de tube zich in de juiste positie bevindt door middel van een kleurverandering. In het ziekenhuis wordt vaak een röntgenfoto van de borstkas gemaakt om een goede plaatsing te garanderen, hoewel een beoordeling uit 2016 suggereert dat een röntgenfoto van de borstkas alleen ontoereikend is, net als pulsoximetrie en lichamelijk onderzoek.
• Naast het direct visualiseren van de endotracheale tube die tussen de stembanden passeert met een videolaryngoscoop, raadden de auteurs van de studie een eind-expiratoire kooldioxidedetector (capnografie) aan bij patiënten met een goede weefselperfusie, met voortdurende monitoring om ervoor te zorgen dat de tube niet wordt verplaatst.

In geval van een hartstilstand, raadden ze het gebruik van echografie of een oesofageale detector aan.

Na de procedure: