ISO13485 ช่องจมูก Ett 10.0 มิลลิเมตร ช่อง Endotracheal

• ปลายตัดเฉียงเรียบและปลายหุ้มที่ขึ้นรูปอย่างระมัดระวังเพื่อช่วยในการใส่ท่อและเพื่อความปลอดภัยและความสะดวกสบายของผู้ป่วยในระดับสูง
• บอลลูนปริมาณสูง/แรงดันต่ำช่วยให้มั่นใจได้ถึงการปิดผนึกด้วยบอลลูนแรงดันต่ำที่มีประสิทธิภาพ สำหรับการใส่ท่อระหว่างการช่วยหายใจระยะยาว
• เครื่องหมายความลึกในการใส่ท่อและคอนเนคเตอร์ 15 มม. ที่ติดตั้งไว้ล่วงหน้า

1. เหมาะสำหรับการใส่ท่อทั้งทางปากและทางจมูก
2. เส้น X-ray แบบปลายจรดปลายช่วยให้ควบคุมตำแหน่งได้อย่างปลอดภัย
3. มีรูมอร์ฟี่เป็นคุณสมบัติด้านความปลอดภัยเพิ่มเติม

การใส่ท่อ:

• ระหว่างการใส่ท่อ แพทย์มักจะยืนอยู่ข้างศีรษะของผู้ป่วยโดยหันหน้าไปทางปลายเท้าของผู้ป่วย และผู้ป่วยนอนราบ ตำแหน่งจะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับสถานการณ์และว่ากำลังทำหัตถการกับผู้ใหญ่หรือเด็ก สำหรับเด็ก มักจะใช้การดันขากรรไกร
• ท่อช่วยหายใจโดยใช้กล้องส่องกล่องเสียงแบบมีไฟช่วย (กล้องส่องกล่องเสียงวิดีโอ Glidescope มีประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับผู้ที่มีน้ำหนักเกินหรือหากผู้ป่วยถูกจำกัดการเคลื่อนไหวด้วยการบาดเจ็บที่กระดูกสันหลังส่วนคอที่สงสัย) จะถูกสอดผ่านปาก (หรือในบางกรณี ทางจมูก) หลังจากเลื่อนลิ้นออกไป
• จากนั้นกล้องจะค่อยๆ สอดลงไประหว่างสายเสียงและเข้าไปในหลอดลมส่วนล่าง เมื่อคิดว่าท่อช่วยหายใจอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง แพทย์จะฟังเสียงปอดและช่องท้องส่วนบนของผู้ป่วยเพื่อให้แน่ใจว่าท่อช่วยหายใจไม่ได้ถูกใส่เข้าไปในหลอดอาหารโดยไม่ได้ตั้งใจ
• สัญญาณอื่นๆ ที่บ่งชี้ว่าท่ออยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้องอาจรวมถึงการเห็นการเคลื่อนไหวของหน้าอกเมื่อมีการระบายอากาศและการเกิดฝ้าในท่อ เมื่อแพทย์ค่อนข้างแน่ใจว่าท่ออยู่ในตำแหน่งแล้ว บอลลูนจะถูกพองลมเพื่อป้องกันไม่ให้ท่อเคลื่อนออกจากตำแหน่ง (ในทารก อาจไม่จำเป็นต้องใช้บอลลูน) จากนั้นท่อจะถูกเทปติดกับใบหน้าของผู้ป่วย

การยืนยันตำแหน่งที่ถูกต้อง:

1. เมื่อท่ออยู่ในตำแหน่งแล้ว สิ่งสำคัญคือต้องยืนยันว่าท่ออยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้องจริงๆ เพื่อระบายอากาศให้กับปอดของผู้ป่วย ตำแหน่งที่ไม่ถูกต้องพบได้บ่อยในเด็ก โดยเฉพาะเด็กที่ประสบอุบัติเหตุ
2. ในภาคสนาม เจ้าหน้าที่กู้ชีพมีอุปกรณ์ที่ช่วยให้พวกเขากำหนดได้ว่าท่ออยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้องหรือไม่โดยการเปลี่ยนสี ในสถานพยาบาล มักจะทำการเอกซเรย์ทรวงอกเพื่อให้แน่ใจว่าตำแหน่งดี แม้ว่าการทบทวนในปี 2016 จะชี้ให้เห็นว่าการเอกซเรย์ทรวงอกเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอ เช่นเดียวกับการวัดความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดและการตรวจร่างกาย
3. นอกจากการมองเห็นท่อช่วยหายใจผ่านระหว่างสายเสียงด้วยกล้องส่องกล่องเสียงวิดีโอโดยตรงแล้ว ผู้เขียนการศึกษายังแนะนำเครื่องตรวจจับคาร์บอนไดออกไซด์ที่ปลายหลอดลม (capnography) ในผู้ป่วยที่มีการไหลเวียนของเนื้อเยื่อที่ดี พร้อมการติดตามผลอย่างต่อเนื่องเพื่อให้แน่ใจว่าท่อไม่เคลื่อนที่
4. ในกรณีที่หัวใจหยุดเต้น พวกเขาแนะนำให้ใช้อัลตราซาวด์หรืออุปกรณ์ตรวจจับหลอดอาหาร

หลังหัตถการ:

หลังจากใส่ท่อช่วยหายใจเข้าที่และผู้ป่วยเชื่อมต่อกับเครื่องช่วยหายใจแล้ว ผู้ให้บริการด้านสุขภาพจะยังคงติดตามท่อ การตั้งค่า และให้การรักษาทางเดินหายใจและการดูดเสมหะตามความจำเป็น การดูแลช่องปากอย่างระมัดระวังก็จะได้รับการดูแลเช่นกัน เนื่องจากตำแหน่งของท่อ ผู้ป่วยที่มีสติจะไม่สามารถพูดคุยได้ในขณะที่ท่ออยู่ในตำแหน่ง