ISO13485 Neus-ett-buis 10,0 mm Endotracheale buis met manchet

• Gladde afgeschuinde en zorgvuldig gevormde kapvormige punt om intubatie te vergemakkelijken en om hoge patiëntveiligheid en comfort te bieden.
• De cuff met hoog volume/lage druk helpt een efficiënte afsluiting met lage druk te garanderen, voor intubatie tijdens langdurige beademing.
• Intubatie diepte markeringen en vooraf gemonteerde 15 mm connector.

1. Geschikt voor zowel orale als nasale intubatie.
2. Tip-tot-tip röntgenlijn maakt veilige positioneringscontrole mogelijk.
3. Murphy-oog opgenomen als extra veiligheidsvoorziening.

Intubatie:

• Tijdens intubatie staat een arts meestal aan het hoofd van het bed, kijkend naar de voeten van de patiënt en met de patiënt plat liggend. De positionering varieert afhankelijk van de omgeving en of de procedure wordt uitgevoerd bij een volwassene of een kind. Bij kinderen wordt vaak een kaakduw gebruikt.
• De endotracheale tube wordt met behulp van een verlichte laryngoscoop (een Glidescope videolaryngoscoop is bijzonder nuttig voor mensen met obesitas of als een patiënt geïmmobiliseerd is met een vermoedelijk letsel aan de cervicale wervelkolom) via de mond (of in sommige gevallen de neus) ingebracht nadat de tong uit de weg is gehaald.
• De scoop wordt vervolgens voorzichtig tussen de stembanden en in de lagere luchtpijp geschoven. Wanneer wordt aangenomen dat de endotracheale tube zich op de juiste locatie bevindt, luistert de arts naar de longen en het bovenste deel van de buik van de patiënt om er zeker van te zijn dat de endotracheale tube niet per ongeluk in deslokdarm
• is ingebracht.

Andere tekenen die erop wijzen dat de tube zich op de juiste positie bevindt, kunnen zijn: beweging van de borstkas bij beademing en beslaan in de tube. Wanneer een arts er redelijk zeker van is dat de tube op zijn plaats zit, wordt een ballonmanchet opgeblazen om te voorkomen dat de tube uit positie raakt. (Bij zuigelingen is een ballon mogelijk niet nodig). De tube wordt vervolgens op het gezicht van de patiënt getapet.

1. Verificatie van de juiste plaatsing:
2. Zodra de tube op zijn plaats zit, is het belangrijk om te verifiëren dat deze zich werkelijk op de juiste locatie bevindt om de longen van de patiënt te ventileren. Onjuiste positionering komt vooral voor bij kinderen, met name kinderen die trauma hebben opgelopen.
3. In het veld hebben paramedici een apparaat waarmee ze kunnen bepalen of de tube zich in de juiste positie bevindt door middel van een kleurverandering. In het ziekenhuis wordt vaak een röntgenfoto van de borstkas gemaakt om een goede plaatsing te garanderen, hoewel een beoordeling uit 2016 suggereert dat een röntgenfoto van de borstkas alleen ontoereikend is, net als pulsoximetrie en lichamelijk onderzoek.
4. Naast het direct visualiseren van de endotracheale tube die tussen de stembanden passeert met een videolaryngoscoop, aanbevolen de auteurs van de studie een eind-expiratoire koolstofdioxidedetector (capnografie) bij patiënten met een goede weefselperfusie, met voortdurende monitoring om ervoor te zorgen dat de tube niet wordt verplaatst.

In geval van een hartstilstand, aanbevolen ze het gebruik van echografie of een oesofageale detectorapparaat.

Na de procedure: